19 NIEUWS „Maar lieve freules, wat moet ik daar nu op antwoorden? Ik beloof u, dat ik met de dap perste en de liefste zal trouwen. Maar toe, dames, stapt u toch in, ik wacht reeds zo lang met mijn rijtuig. De paarden trappelen vol ongeduld!" sprak prins Mariolando uitno digend. Vlug en lenig stapten de freuletjes in. Ze deden niets liever dan een rijtoer maken. De prins leidde hen door de prachtige lanen van het park. De freuletjes waren blij en opgeto gen. Ze wezen elkaar de mooie bloemen en bomen, het groene gras, de rhododendrons en de glanzende vijvers, waar witte eendjes en zwanen in zwommen. Tijd om te kibbelen hadden ze gelukkig niet. Van de mooie parken kwamen ze in de bos sen. Hier werden ze stil van de zingende lijs ters, een lachende nachtegaal en het geklop van de specht. Ze wuifden naar de hazen en konijntjes. Ze staken hun slanke handjes uit naar de eekhoorntjes. Wat was het hier heerlijk en prachtig! De prins had plezier in zijn vurige paarden en de vrolijke freuletjes. Maar dat duurde niet lang meer. Want opeens begon de donder te rommelen en de bliksem schoot al door de lucht. Steeds klonk de donder harder en werden de bliksemflitsen heviger. O, wat was dat ver schrikkelijk! Angela en Belinda huilden van schrik en angst. „Breng ons naar huis! Vlug, vlug toch! Oh, heb toch medelijden met ons, lieve prins! riepen ze. Ook Conchita was erg bang. Ze wilde liefst zo spoedig mogelijk weer in haar huisje zijn. Maar zij zat heel stil in een hoekje van het rijtiiig gedoken. Want ze wist wel, dat de paar den tóch niet harder konden lopen. Ze vlogen immers al over het bospad Toen ze eindelijk weer bij het kasteel aan kwamen, sprongen Angela en Belinda gauw uit het rijtuig. En dat was ongelukkig voor lien, want ze waren té bang en té haastig. Daardoor brak Angela een voetje en Belinda liet een stuk van haar kanten rok aan het rij tuig hangen. Conchita wachtte lief, tot ze weer op hun plaatsen stonden in de mahoniehouten porse leinkast. De prins had gauw de verongelukte freuletjes beetgepakt. Hij had de stukken opgeraapt en ze naast hen neergelegd. Toen gaf hij Con chita een hand en hielp haar ridderlijk uit het rijtuig. „Dank u wel, lieve prins Mariolando, dat ge ons gered hebt. Het was tóch een heerlijke rijtoer!" sprak Conchita en ze keek de prins met een paar stralende ogen aan. „Dank u wel, lieve Conchita. Met u ga ik trou wen, want u bent de dapperste en de liefste!" antwoordde de prins en hij kuste haar. „En u zult nooit meer last hebben van ons gekibbel, goede prins," zei freule Conchita ondeugend. Toen prinses Angri de volgende dag de kast opende en stof wilde afnemen, vond ze Angela met een gebroken voetje en Belinda met een gescheurde rok. Ze pakte de freuletjes en de scherven op, lijmde ze en zette ze in een andere kast bij andere gelijmde freules en prinsen. Heel teder nam ze Conchita op. Ze wreef voorzichtig het stof van haar rokje en zette haar vlak naast de prins. En freule Conchita en prins Mariolando ke ken elkaar lang en gelukkig aan. Ze leefden nog vele jaren als bruid en bruidegom in de prachtige mahoniehouten porseleinkast van het kasteel Andorra

Gemeentearchief Schiedam - Krantenkijker

Wilton Fijenoord Nieuws | 1957 | | pagina 21